W naszym Domu działają pracownie terapii

-pracownia ceramiczna

 Pracownia jak pozostałe pracownie powstała w 1999r. pierwszą terapeutką w pracowni ceramicznej była Pani Barbara Zborucka później prowadzona była przez terapeutów: Pana Marcina Piotrowskiego, Jadwigę Piotrowska, Bartłomieja Srokę, a obecnie przez Panie terapeutki Monikę Tylak i Renatę Kolar.

Głównym założeniem pracowni ceramiki jest szeroko rozumiana rewalidacja osób do niej przychodzących. Główny nacisk w pracowni kładzie się na indywidualny rozwój uczestników
i możliwość samodzielnej artystycznej wypowiedzi. Każda z osób ma dostosowaną technikę pracy do indywidualnych możliwości intelektualnych i fizycznych. Ważnym zadaniem pracowni ceramiki jest poznanie technik ceramicznych i technologii zależnie od indywidualnych możliwości w tym:

  • rzeźby ceramiczne;

  • formy przestrzenne;

  • podstawowe techniki ceramiczne (wałki, plastry itp.)

  • garncarstwo (przy pomocy elektrycznego koła garncarskiego).

W pracowni ważne jest:

  • kształtowanie postaw etycznych;

  • budowanie i stałe podnoszenie poczucia własnej wartości każdego z uczestników;

  • stwarzanie warunków i okazji do wszechstronnego rozwoju;

  • stymulowanie rozwoju umiejętności komunikowania się i rozwoju społecznego;

  • rozwijanie umiejętności manualnych przez stopniowanie trudności i stosowanie różnorodnych technik.

Obecnie do pracowni ceramiki uczęszcza od 6 do 10 mieszkańców.

-pracownia plastyczna

 Pracownia plastyczna istnieje od 2002r. Prowadzi ją terapeutka Pani Mariola Syldatk. Widoczne są efekty pracy i zachodzące zmiany w mieszkańcach co daje wielką satysfakcję i radość. Mieszkańcy świetnie się czują realizując często ukryte zdolności i marzenia. Zajmują się różnorodną twórczością m. in. malowaniem na deskach, kartkach, kartonach itp. Pracownia bazuje na materiałach, które na pozór mogą wydawać się niepotrzebne, w pracowni przydaje się wszystko – z niczego powstają bardzo ciekawe prace. Wszelkie działania artystyczne staramy się prezentować na spotkaniach organizowanych przez różne instytucje. Niektórzy uczestnicy świetnie współpracują w grupie, natomiast niektórzy najlepiej pracują indywidualnie. Staramy się dostosować zadania adekwatnie do możliwości naszych mieszkańców.

pracownia rękodzieła artystycznego

 Pracownia powstała w czerwcu 1999r. Prowadzą ja terapeutki Pani Irena Brejan i Pani Alina Kwiatko. Pracownia jest czynna od godz. 7.00 do 15.00. Do pracowni przychodzi 23 mieszkańców w tym 4 niesystematycznie. W pracowni mieszkańcy wykonują robótki na drutach, na szydełku, na krośnie i haftują. W efekcie końcowym powstają dywaniki wełniane, serwetki wyszywane i serwetki koronkowe. Prace wykonujemy z resztek wełny, które pozyskujemy z fabryki dywanów. Wełnę sami tniemy i układamy według kolorów. Prace nasze wystawiamy na pokazach prac osób niepełnosprawnych we Wrocławiu, Głogowie, Legnicy oraz Dniach Legnickiego Pola. Prace nasze biorą udział w konkursach, gdzie niejednokrotnie zajmują czołowe miejsca. Pracownię odwiedzają goście: młodzież i studenci, którzy chcą poznać formy rodzaj terapii osób niepełnosprawnych intelektualnie. Oprócz prac tkackich mieszkanki piją kawę, herbatę, oglądają telewizję, mają także kącik rekreacyjny gdzie w każdej chwili mogą odpocząć.

 -pracownia muzyczna z teatrem

 Pracownia muzyczna z teatrem nazywana przez nas teatralną istnieje od 1999r. prowadziła ja terapeutka Pani Barbara Zbroińska po przejściu na emeryturę obecnie pracownię prowadzi terapeutka Joanna Sucharek. Spośród 5 dni tygodnia w trzy dni prowadzona jest muzykoterapia a w dwa zajęcia teatralne. Mieszkańcy wraz z terapeutą przygotowują corocznie nowe przedstawienie teatralne – na swoim koncie mają Bitwę Legnicką, Legendę o Św. Jadwidze, Poskromienie złośnicy, Gęboludy. Za dwa ostatnie przedstawienia nasi mieszkańcy dostali pierwsza nagrodę na Przeglądzie Teatrów Domów Pomocy Społecznej w Kamiennej Górze. Zajęcia teatralne zmuszają mieszkańców do pracy zespołowej i współdziałania ze sobą nawzajem. Podczas zajęć w pracowni doskonalone są także umiejętności tańca i śpiewu. Mieszkańcy poprzez uczestnictwo w zajęciach mogą tworzyć sobie swój świat wyobraźni i realizować swoje najskrytsze marzenia.

-pracownia dydaktyczna

 Pracownia działa od 2003r. Pracownię prowadzi specjalista ds. pedagogicznych Pani Małgorzata Giengiel. Z zajęć korzystają mieszkańcy naszego Domu w odpowiadających im godzinach dopasowanych do swojego planu dnia. Podczas zajęć prowadzona jest edukacja dostosowana do umiejętności i możliwości indywidualnych mieszkańców.

Uczestnicy zajęć poznają i doskonalą zdolności z zakresu:

  • kształcenia zdolności manualnej ręki;

  • kształcenia koordynacji wzrokowo – słuchowej;

  • kształcenia koordynacji wzrokowo – ruchowej;

  • kształcenie sprawności poprawnej wymowy;

  • kształcenia sprawności pisania;

  • kształcenia czytania ze zrozumieniem;

  • kształcenia dokonywania obliczeń.

Mieszkańcy uczą się także stosować zdobyte umiejętności w praktyce np. podczas zakupów.
W pracowni prowadzone są również zajęcia z elementami ekologii, należy tu zaliczyć zbiórkę zużytych baterii i makulatury. Jednymi z tematycznych bloków zajęć są zajęcia komputerowe mające na celu zapoznanie się z nauką pisania na komputerze czy grami edukacyjnymi. Edukacja sensoryczna to przede wszystkim relaksacja prowadzona regularnie z odpowiednio dobranymi grupami przy współpracy z zespołami Domu. W pracowni działa również punkt biblioteczny, który dysponuje księgozbiorem: od literatury pięknej do specjalistycznych publikacji z których korzystają mieszkańcy i pracownicy Domu.

-pracownia terapii kontaktowej ze zwierzętami (psami)

 Pracownia jako najmłodsza z pracowni zaczęła funkcjonować na przełomie 2007 i 2008r. pomysłodawcą i opiekunem pracowni jest Pani Izabela Pędziwiatr – pedagog z zespołu III. Pracownia powstała po spontanicznej akcji ratowania suki – która szczenna, wyrzucona przez swoich właścicieli przybłąkała się do Domu Pomocy Społecznej w Legnickim Polu i w wiekowym platanie powiła na świat siedmioro szczeniąt. Początkowo opiekowały się nimi nasze mieszkanki. Jednak potrzeba profesjonalnej weterynaryjnej opieki zobligowała nas do pomocy. Wszystkie szczenięta były chore, wyleczone sześcioro szczeniąt trafiło w dobre ręce, a jedno Zuzia wraz z matką Perłą pozostały w DPSie, gdzie sprawdzają się w roli psiego terapeuty. Obecnie oprócz Zuzi i Perły są jeszcze dwa psy, które wprawdzie nie służą terapii kontaktowej, jest jednak im przypisana niezwykle ważna do odegrania rola terapeutyczna. Murzyn od lat jest wiernym towarzyszem mieszkanki nie odstępując jej na krok. Drugi z psów Misiek jest psem, który został uwolniony z łańcucha w ogrodzie i teraz jest bardzo szczęśliwym psem, kiedy spaceruje ze swoim panem i panią (mieszkańcami zespołu III) pokonując niedostępną do niedawna dla niego tak upragniona przestrzeń. Jedną z istotnych przyczyn zaburzeń zachowania u naszych mieszkańców są niezaspokojone (wynikające często z zaniedbań środowiskowych) podstawowe psychiczne potrzeby: miłości, przynależności, szacunku, własnej wartości czy „mocy” to samodzielna opieka nad psami stwarza możliwości ich realizacji – w myśl dogoterapeutycznych zasad: „mój pies zawsze akceptuje”, „mój pies nigdy nie zabrania”.

Zuzia (trzy i pół letnia suka) już od szczeniaka jest bardzo zapracowana, bowiem od wczesnych momentów swojego życia bierze czynny udział w działaniach wspierająco – rehabilitacyjnych. Początkowo jej najważniejszą rola było przynoszenie radości mieszkankom „leżącym”, kiedy to mogły do woli głaskać i przytulać baraszkującego w ich łóżkach malucha. Pies poddając się z ochotą tym działaniom stanowił naturalny dla ich percepcji somatycznej stymulator. Dotyk odgrywa bardzo ważną rolę w terapii z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie, którzy przez dotyk tworzą sobie wyobrażenie o świecie zewnętrznym, a przy niejednokrotnie zaburzonym progu odczuwania różny wymagany jest stopień symulacji somatycznej. Głaskanie, przytulanie, branie na ręce, a nawet całowanie psa istoty ciepłej i delikatnej jest czynnością stymulującą, która powoduje wydzielanie endorfin. Endorfiny są naturalnymi substancjami przeciwbólowymi, zmniejszają próg odczuwalności bólu, poprawiają nastrój, regulują gospodarkę hormonalną organizmu oraz wpływają korzystnie na termoregulację. Bliski kontakt ze zwierzęciem pobudza także funkcje odpornościowe organizmu i obniża poziom hormonu stresu – kortykozolu i noradrenaliny, wspierając tym samym rehabilitację umysłową, rozluźniając jego mięśnie także i ruchową. Poprzez terapię kontaktową dużo szybciej i dokładniej podopieczny próbuje wykonać ćwiczenie. Rozluźniony w bezstresowej zabawie zapomina o swoich problemach. Radość i uśmiech jest widoczny na twarzy.

Zuzia uczestniczy także w treningach interpersonalnych prowadzonych z mieszkańcami w długofalowej pracy z pedagogiem w oparciu o potencjalne indywidualne możliwości podopiecznych stopniowana jest skala trudności zadań i oczekiwań będących wykładnią zmian w zakresie procesów poznawczych i emocjonalno – motywacyjnych.

W przygotowaniu są jeszcze dwie pracownie pracownia stolarska i sala doświadczania świata.